TheElder.net - Domator

Dojrzewanie zawsze jest trudnym orzechem do zgryzienia dla człowieka. Tu się zmienia autorytet, tam gust muzyczny czy literacki, za chwile widzisz, że twoje ciało przechodzi okropne zmiany i twarz masz całą w jakiś ropiejących krostach. Do tego po paru latach odkrywasz, że byłeś tak wielką emo ciotą, że aż strach. Pisałeś wiersze o aniołach, słuchałeś poezji śpiewanej, nie ruszałeś książek które nie mówią o problemach młodzieży i widziałeś jak świat zostawia cię w tyle. Nikt cię nie rozumiał. Najmniejsze gówno mogło zburzyć twój światopogląd i mogłeś użyć żyletki na sobie czy nawet skoczyć z okna.

Ania z Gdańska nie wytrzymała. Nakręcenie jej tyłka kamerą przez kolegów było takim ciosem, że jej ostatnim przyjacielem stała się skakanka.
Czasami oglądam swoich rówieśników i myślę, gdzie Dobry Bóg i moja matka popełnili błędy. Nie jestem taki jak oni. Z niejednym dzieje się teraz to, co ja mam już za sobą. Nie uważam się za dorosłego, dojrzałego. Nie pokazuję ludziom, że góruję nad nimi jak słońce. Idę swoją drogą, i patrzę kogo mijam. Poznaję osoby, które na co dzień, gdy spotykają ludzi w twarz, są szydercami, cwaniakami, czuja się ponad to wszystko. Gdy wracają do domu widzą, że nie porozmawiają ze ścianami, są sami, wchodzą do Internetu. I zaczyna się. Zmieniają się w artystów, wrażliwych chłopców szukających akceptacji. Odkrywają, że zaczyna im czegoś brakować. Dochodzą do wniosku, że chociaż mają 14, 15 czy 16 lat to na pewno brakującym ogniwem jest kobieta. I miłość. Są zdesperowani, olewani przez kogo można, śmieją się z ludzi w życiu, ale to w Internecie śmieją się z takich jak oni. Śmieją się z emo. I dobrze

Nie rozumiem i chyba nigdy nie będę rozumiał jak można tego nie zauważyć i nie zmienić się. Uważam, że człowiek zaczyna najlepszy okres swojego życia właśnie w okolicach lat 16. I nie potrzeba stałego, poważnego, życiowego związku żeby się wyszaleć. Żeby robić coś, co kiedyś będzie się wspominało ze łzą w oku. Po co nam dorosłość, dorosłość nie umiejętnie wykorzystana zamienia się prędzej czy później w odpowiedzialność, cholerną odpowiedzialność.
Apeluje z tego mało poczytnego i skrytego miejsca (bo mam nadzieję, że te osoby które powinny wezmą to sobie do serca a przestaną marnować czas na jakieś narzekania i płacz): Bawcie się. Nie stosujcie się do durnego Carpe Diem, lecz po prostu bawcie się. Żebyście mogli kiedyś, pufając fajkę przed domem i gładząc długą siwą brodę powiedzieć: “Wyszalałem się. Wtedy, gdy była to dobra chwila”.