Blade #2
Fabuła w tym odcinku jest bardziej skomplikowana, więc nie chcę tu się o niej rozpisywać. Zepsuło by wam to niespodzienkę. Ale tu wielki plus dla twórców, dostaliśmy coś bardziej skomplikowanego niż strzelanie do setki wampirów. Ale i bez przesady z tym skomplikowaniem, chodzi bardziej o pewne przemieszanie jak u Tarantino. Epilog robi za prolog, jak powiedział sam autor w paru słowach od siebie. Swoja drogą, to dziwne, że musi się z paru rzeczy tłumaczyć (nr 1) czy opisywać komiks strona po stronie. Oczywiście nie łopatologicznie ale zwyczajnie, co użył, co zrobił, jaki myk…
Doom, ten wielki Doom wreszcie nie jest użyty do rozreklamowania komiksu jak poprzednio Spider-Man. Powiem więcej, w komiksie chodzi nawet o życie Dooma! Szczerze mówiąc, jakby się do tego przyczepić to zachodzi pewien błąd w samym scenariuszy. Ale ani nie chcę aż tak spoilerować ani zgrywać speca od Blade’a :) Rysunki tak jak poprzednio. Ale moje zdanie o nich się zmieniło. O ile poprzednio nie mogłem dojść do jednego zdania, ładne czy brzydkie dzisiaj już mogę powiedzieć. Brzydkie. Poza okładką rzecz jasna, ta jest znowu na wysokim poziomie. Fabularnie jest lepiej niż w pierwszej cżęści, jeżeli seria będzie szła w takim kierunku to może w dwudziestym zeszycie dostaniemy coś zwalającego z nóg! Niestety, ja się o tym nie przekonam, skończyłem z tą serią.
